Petros Floorfiller: Ένας dj θρύλος θυμάται

Ο Petros Floorfiller είναι ο πρώτος Έλληνας DJ που έφερε τον ήχο της house στην Ελλάδα καθώς και τα parties, με καλεσμένους dj`s από το εξωτερικό.

Από τότε που ξεκίνησαν όλα, το 1987, μέχρι σήμερα, μιλά στο DIGITAL01.GR. 

Επιλέχθηκε ως ο Έλληνας Dj των «Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας του 2004″πραγματοποιώντας 24 εμφανίσεις στο Ολυμπιακό Χωριό.

Έχει εμφανιστεί

Ministry of Sound« London 1995
«AMNESIA« Ibiza 1990/1998,
«Pacha« Ibiza 1995/1996, 2001
«Space« Ibiza 1995/1996,
«ASHRAM« Florence-Italy 1994/1995/1996/1997
«Ultra Violet« Italy 1997,
«INSOMNIA« Toscana-Italy1995/1996/1997/1998
«CREAM« Ibiza 1997/1998,
«CREAM« Liverpool-UK 1998
«Faboula`` Italy 1998,
«Unity Festival« Zurich-Switzerland 1998,
«Medinma Mediteranian Festival`` Marseille-France 1998,
«Street Parade Festival« Zurich-Switzerland 1999,
«Labyrinth« (resident) Zurich-Switzerland 1997/1998/1999.
«TENAX`` Florence – Italy 2002

Η αρχή πρέπει να γίνει αφού »ξεσκονίσει» στο σκληρό δίσκο του μυαλού του, μιλώντας για το πως ξεκίνησαν όλα.


Ο Πέτρος θυμάται και λέει:
»H Ιbiza και το Λονδίνο είναι ο λόγος που τα ξεκίνησα όλα, πήγα και είδα το 1987 και μου έφυγε το κεφάλι! Συνειδητοποίησα πως τότε η Ελλάδα ήταν πάρα πολύ πίσω όπως αρκετές βαλκανικές χώρες. Είμασταν παρά πολύ πίσω σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη και φυσικά με το σήμερα δεν έχουμε καμία σχέση.
Ήμουν πιτσιρικάς και έτυχε από μικρό παιδί να μου αρέσει πολύ η μουσική όπως και στον περίγυρό μου. Είχα ένα ευρύ φάσμα μουσικών ακουσμάτων.

Ακούσματα στην εφηβεία
Οι γονείς μου στον μήνα του μέλιτος πήγαν σε συναυλία των Beatles στην Αγγλία, αστικής τάξης άνθρωποι και μου έφεραν το white album των Beatles με τις υπογραφές τους, καταλαβαίνεις λοιπόν πως ήταν δυνατό ερέθισμα. Από τον θείο μου άκουγα πολύ Barry White, μικρός ούτε που ήξερα την Μαρινέλα. Μπήκα λοιπόν στην μουσική και όσο θυμάμαι τον εαυτό μου εκφραζόμουν περισσότερο μουσικά, παρά γραπτά. Την εποχή που υπήρχε το punk και το new wave, ήμουν γύρω στα 18 με 19, ήμουν πάνκις και πήγαινα στην Πλάκα και άκουγα new wave. Eκείνη την εποχή είχε ήδη μπει ο ήχος του αρμονίου και του επαναλαμβανόμενου όπως οι kraftwerk, depeche mode,simple minds και πάρα πολλοί άλλοι. Υπήρχαν και άλλα group που δεν ήταν τόσο pop, όπως sisters of mercy, με ηλεκτρονικό ήχο. Από το 1985-1988 ήμουν διχασμένος στον ήχο και άπό την μία άκουγα ροκαμπίλι αλλά αλλά από την άλλη ξεκίνησα να ακούω χιπ χοπ.

Αφορμή αποτέλεσε ένα ταξίδι στο Λονδίνο και αφού πήγα στο wag club, ένα τριόροφο club που έπαιζαν μουσική οι Carl Cox και Paul Anderson. Eρχόμενος στην Ελλάδα είμαι ο πρώτος που έπαιξε hip hop, δεν γνωρίζαν καθόλου τι είναι, έφτυνα αίμα για να το περάσω σαν ήχο, ακούγαν Πανταζή, Γιοκαρίνη,Νταλάρα.

Σε αρκετά μαγαζιά και bar έπαιζα hip hop, είχα βρει και κάποια πιο πιασάρικα κομμάτια με περισσότερο beat. Aπό μικρός είχα κάτι χαρακτηριστικό, έπαιζα όποιο είδος μουσικής γούσταρα, ακόμα και σε πάρτυ φίλων.
Εξαρχής το θεωρούσα δεδομένο.

Στην Αθήνα τότε έπαιζα στο πιο γνωστό και καλό bar, που γινόταν χαμός, στο No Name, παρέα με την Θέκλα Τσελέπη και τον Κώστα Ζήκο, έπαιζα ανάμεσά τους όταν έβγαινα εξοδούχος από φαντάρος έπαιζα rock, funk αλλά και hip hop. Είχα αρχίσει να ξεπερνάω το μουσικό στυλ που είχα, mainstream. Που με έχανες, που με έβρισκες στο Λονδίνο πήγαινα, ότι οικονομίες μάζευα, έμπαινα στο λεωφορείο, 3 μέρες οδικώς και επέστρεφα.
Σε ένα ταξίδι της στο Λονδίνο, μέσω τηλεφώνου, η αδερφή μου λέγοντάς μου» Συμβαίνει κάτι που δεν μπορώ να περιγράψω, έχει βγει καινούρια μουσική, έλα να δεις τι γίνεται» και μου έφερε πολλούς δίσκους με ήχους »αισθησιακούς και ρυθμικούς με μονότονο beat που ήταν η house μουσική.

Ο κύκλος ξεκινάει με το κομμάτι »Voodoo Ray» από »A Guy Called Gerald».
Βγάζω εισιτήρια για Ibiza το 1988, προηγουμένως έχω πάει μια βδομάδα στο Λονδίνο για να δω τι γίνεται και πρώτη φορά μπαίνω στην Amnezia και ξαφνικά άλλαξε όλη μου η ζωή. Έκατσα για ένα μήνα εκεί. Το καλοκαίρι ήταν εκείνο Summer of Love.

Όταν έφευγα από το αεροδρόμιο με πιάσαν τα κλάμματα με αναφιλητά, συνειδητοποίησα και λέω που »γυρνάω» τώρα! Τον Αύγουστο έκανα ταξίδια να ξεχαστώ και να σκεφτώ τι θα κάνω πλέον στην Αθήνα, πως θα επιβιώσω, ήταν θέμα επιβίωσης. Δεν μπορούσα να πάω ούτε σε καφέ, όλα μου φαίνονταν τριτοκοσμικά. Μια μέρα εκεί που έπαιζα μουσική στον »Κούκο», ένα μαγαζί πολύ καλό, ξαφνικά βλέπω να περνάνε από μπροστά μου 3-4 καλοντυμένοι άντρες και ένας από αυτούς μου λέει »ερχόμαστε από την Αμερική, την Νέα Υόρκη και σε έχουμε ακούσει και άλλες φορές να παίζεις μουσική και μας αρέσει».

Με κάλεσαν να τους δω στο μαγαζί τους στο Κολωνάκι και τους έβαλα κασέτα από ένα πάρτυ του Amnezia με Alfredo, Ricardo da Force από klf και Adamski.

Τότε τους πρότεινα να κάνουμε ένα club, η ανάγκη για να εκφραστούμε έφερε το αποτέλεσμα που ήταν το FAZ. Τις πρώτες βραδιές που έμπαινε ο κόσμος μέσα τους μαθαίναμε πως να χορεύουν. Την πρώτη βραδιά που ήρθε να παίξει guest ο Alfredo από Amnezia, συνειδητοποίησε ότι έχει μπροστά του κοινό που τον κοιτάζει αμήχανα. Ξεκίνησε να παίζει »Pink Floyd-The Wall» και μετά το μίξαρε, τότε άρχισε να χορεύει και ο κόσμος. Είμασταν η όαση, όλα τα υπόλοιπα club δεν ξέραν τι ήταν όλο αυτό το πράγμα, στα δύο πρώτα χρόνια το κοινό το αγκάλιασε με μεγάλο ενδιαφέρον. Εκτός από την μουσική είχε και ιδιαίτερο dress code για να μπεις, πέραν της Κυριακής δεν επιτρέπονταν είσοδος με jeans. Φέραμε στην Αθήνα τότε ξένο dj και διακοσμητή που είχε φτιάξει άλλα 3 μεγάλα μαγαζιά στην Ευρώπη και ήρθε από το Βέλγιο για το μαγαζί.

Ήταν fashion club, την Κυριακή γινόντουσαν τα sunrsise parties. τα οποία ήταν τα πρώτα απογευματινά party, για να μπορούσε να έρχεται η νεολαία. Είδαμε μια τεράστια δυναμική, από τα νέα παιδιά που το αγκάλιασαν πιο εύκολα καθώς είχαν ανάλογα μουσικά ερεθίσματα σε σχέση με τους τότε 30αρηδες.

Το 1992 έκλεισε το FAZ, μετά πηγαίνω με τον ιδιοκτήτη ενός νέου club, του+SODA, το 1994 και κάνω πρόταση να παίζω μουσική καθώς και να φέρνω ονόματα από το εξωτερικό που φιλοξενούσα και στο FAZ. Με δέχθηκε επειδή ήμουν ο δημιουργός οπότε ήταν ακόμα και νωπό στην θύμηση του κόσμου, από τότε που έκλεισε δεν άνοιξε κάποιο άλλο οπότε το κοινό περίμενε κάτι ισάξιο στην διασκέδαση.
Στο +SODA όταν ξεκινήσαμε έγινε ο δεύτερος χαμός, έγινε πιο μαζικό και εμπορικό, το 1994 ξεκίνησα να φέρνω djs από το εξωτερικό. Στην Ελλάδα μετά τον Alfredo ερχόταν οι ίδιοι όπως ο Μorales αλλά στο εξωτερικό γινόταν χαμός με Oakenfold, Sasha , τους ήξερε η νεολαία στην Ελλάδα τότε από τα cd αλλά δεν μπορούσε να τους ακούσει, ήμουν ο συνδετικός κρίκος γιατί με όλους αυτούς ήμασταν φίλοι από τα καλοκαίρια στην Ibiza και τα clubs στο Λονδίνο.

Άνοιξαν μετά και τα party στο Άλσος, το πρώτο club στην Ελλάδα με 3 stage και διαφορετικές μουσικές. Στην Αγγλία είχε βγει και το drum`n`bass τότε, η trance, progressive, οπότε αφήσαμε το house στο +SODA και διαλέξαμε την πιο εναλλακτική ηλεκτρονική έκδοση και ξεκινήσαμε το sunrise zone όπου έγινε δεύτερο πατατράκ.

Έφερα djs για progressive, house και τότε παίζοντας την μουσική αυτή έγινε το μεγάλο μπαμ στην Ελλάδα. Η διασκέδαση τότε ήταν πρωτόγνωρη στον υπερθετικό βαθμό. Το ταλέντο είναι να καταφέρεις να περάσεις στο κοινό σου την μουσική που γουστάρεις.

Μια φίλη μου μιγάδα στο Λονδίνο μου έλεγε όταν βγαίναμε » Έρχομαι στην Αθήνα και σε ξέρουν όλοι, το ίδιο και στο Λονδίνο, καλά τι κάνεις; »
Επέστρεψα στην Ελλάδα όπου είδα μια τραγελαφική κατάσταση, στο Παρίσι το 1991 ήταν ακόμα χειρότεροι από εμάς. Ξεκίνησαν να ακούνε από το 1994 και μετά.

Πήγα πάλι στην Αγγλία αλλά επειδή είμαι αντικομφορμιστής, πάντα έπαιζα την μουσική που ήθελα. Πήγαινα σε νησιά και εκεί έπαιζα και punk αφού έβλεπα κοινό. Τα rave party στις αποθήκες στην Αγγλία ξεκίνησαν να έχουν μεγάλο ρεύμα.

Το χθες σε σχέση με το σήμερα
Καμία σχέση, άλλος κόσμος.

Σήμερα με το ιντερνετ κατεβάζουν όλοι μουσική, τότε στην παραγωγή ήταν μόνο από Αγγλία, Αμερική και τώρα είναι από όλο τον πλανήτη, έχουμε πληθώρα ακουσμάτων. Οπότε τώρα οι περισσότεροι νέοι έχουν ακούσματα χωρίς μουσικότητα, κάτι άχρωμο, ακούω πολλές φορές νέα παιδιά να παίζουν και δεν με γεμίζει. Στην Ελλάδα παίζεται η ηλεκτρονική μουσική αλλά είναι κυρίως χάλια, έχω ξαναγυρίσει πάλι στο ίδιο αδιέξοδο αυτή τη στιγμή όπως στη δεκαετία του 80. Αν θα παίξουν κάποιοι έλληνες ή θα έρθουν από το εξωτερικό ξένοι djs για να παίξουν αυτό που θέλουν. Αυτή τη στιγμή η μουσική είναι πολύ mainstream, pop, crap. Πολλοί δεν ξέρουν ότι αυτό που παίζουν είναι ένας mainstream pop house ήχος και νομίζουν ότι παίζουν techno. Δεν έχει καμία σχέση με την house μουσική και το detroit techno όλο αυτό. Καμία σχέση, είναι για γέλια. Ξαναγύρισε η καλή house και έχει γίνει underground πάλι, ξεκινά κάτι που όμως στηρίζεται στο παλιό. Όχι όμως αυτό που ακούμε στην Ελλάδα. Τώρα που δεν υπάρχουν χρήματα έρχονται djs με 300-400 ευρώ, τώρα μια φορά έρχεται ο Nick Warren, o Hernan Cattaneo. O Guy Gerber είναι πολύ καλός, αυτό είναι το νόημα του old school djing, να μην παίζεις ένα μονότονο πράγμα.

Άλλο πράγμα ο dj και άλλο ο παραγωγός, μπορεί να είσαι μεγάλος παραγωγός και από dj να μην τα καταφέρνεις καλά, έχω ακούσει πολλούς να είναι από αδιάφοροι έως πολύ κακοί. Αν είσαι σκηνοθέτης δεν σημαίνει ότι είσαι και καλός ηθοποιός. Ή το ανάποδο. Είναι δύο διαφορετικά είδη καλλιτεχνίας.

Το ένα είναι καθαρά μουσικός που παίζει με το computer και το synthesizer και το άλλο μουσικός που παίζει με τα cd και τα πικάπ. Αυτή τη στιγμή επειδή το ίντερνετ φέρνει σε επαφή νέους παραγωγούς πας για να τους ακούσεις και είναι τραγικοί. Όσοι με ρωτάνε »γιατί δεν έφερες τον τάδε;» , τους απαντάω ΄΄επειδή τον έχω ακούσει και είναι τραγικός, πάντα το κριτήριό μου ήταν να ακούσω ζωντανά. Ο dj πρέπει να έχει πολλά στοιχεία μέσα στο set του, όπως κάνει ο Sven Vath.
Οι άγγλοι,οι αμερικάνοι και οι γερμανοί κατέχουν τα σκήπτρα γιατί έχουν φοβερά ακούσματα σε συνδυασμό με δικά τους στοιχεία όπως κλασσική οπότε και η μουσική τους είναι καταπληκτική. Υπάρχουν παραγωγοί σήμερα που πραγματικά είναι εκπληκτικοί και αυτό είναι που μας κρατάει,βγαίνουνε τόσα σκουπίδια αλλά και τέτοια διαμάντια που λες »δεν είναι δυνατόν», που πραγματικά χαίρεσαι. Πλέον μαθαίνουν σε μουσικά πανεπιστήμια μουσική και μαθαίνουν νέα προγράμματα με νέους ήχους, οι σημερινοί παραγωγοί έχουν λόγω γνώσεως αλλά και λόγω των γονιών τους που ακούγαν ηλεκτρονική μουσική, δυνατότητες να εξελίξουν την μουσική τους σαν τεχνολογία

f

Για την κοινωνικό-οικονομική κατάσταση που διέπει την χώρα, ο Πέτρος αναφέρει:

»Τώρα βλέπουμε το νεοφιλελευθερισμό όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο να εφαρμόζεται και ακόμα είμαστε στην αρχή. Με ενδιαφέρει το τώρα, να έχω τις ελευθερίες που πρέπει, όταν υπάρχει πολιτική ανέχεια υπάρχει και στέρηση πολιτικών ελευθεριών. Έζησα στην Αγγλία στην εποχή του new wave όπου γινόντουσαν πολλά εγκλήματα και επεισόδια με hooligans .
Για τις κακές συμπεριφορές ορισμένων;
Βλέπουμε το ξεγύμνωμα του Έλληνα που φορούσε ένα ψεύτικο περιτύλιγμα όλα αυτά τα χρόνια, το έπαιζε τόσα χρόνια λόρδος ενώ ήταν ένας μικροαστός, βλέπουμε το ξεγύμνωμα του μικροαστισμού. Έχω ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλύτερα αλλά δεν είμαι αισιόδοξος για το πόσο γρήγορα θα γίνει αυτό.

Μoto ζωής

Να προσπαθείς να έχεις αυτογνωσία, να ακολουθείς την καρδιά σου και να είσαι ο εαυτός σου

Συνέντευξη/επιμέλεια: Alkis Alfa