Mr Quentin Tarantino

Παραθέτουμε την συνέντευξη του Quentin Tarantino στο περιοδικό Playboy.

“Συναντήσαμε τον Quentin, 49 χρονών σήμερα, στο σπίτι του, ψηλά στους λόφους του Λος Άντζελες, ένα σπίτι που έχει μια καταπληκτική θέα στην κοιλάδα. Το πρώτο πράγμα που παρατήρησα καθώς οδηγούσα επάνω ήταν το φανταχτερά βαμμένο Pussy Wagon, το έντονο κίτρινο Shevy Silverado SS που οδηγούσε η Uma Thurman στο Kill Bill. Πάνω από αυτό είναι μια πινακίδα από drive-in από το Grindhouse.
Το σπίτι του είναι γεμάτο με αναμνηστικά από ταινίες. Posters από απρόσμενα φιλμ – για παράδειγμα από το Children Shouldn’t Play With Dead Things κρεμασμένο σε ένα τοίχο, και νομίζω πως κάπου έπιασε το μάτι μου ένα τεράστιο πράσινο χέρι από το Hulk. Μπορείς να το καταλάβεις πως ο Tarantino είναι ακόμα εργένης και μπορεί να ικανοποιεί την ακόρεστη όρεξή του για κάθε πράγμα που έχει σχέση με το σινεμά, γιατί καμιά γυναίκα δεν θα το ανεχόταν.”

PLAYBOY: Είναι το κανονικό Pussy Wagon στην είσοδο, αυτό που οδηγεί η Νύφη στο Kill Bill?

TARANTINO: Ω, ναι.
PLAYBOY: Πραγματικά το οδηγείς?
TARANTINO: Δεν το έχω οδηγήσει εδώ και κάμποσο καιρό. Είχε γίνει χάλια γιατί έμεινε εκεί πολύ καιρό επειδή έλειπα σε γυρίσματα. Τώρα το φτιάξαμε και είναι πάλι ωραίο.
PLAYBOY: Προφανώς δεν είναι το καλύτερο αυτοκίνητο να οδηγεί ο Quentin Tarantino αν στόχος είναι η διακριτικότητα.
TARANTINO: Όχι, αλλά έχει πλάκα να κάνεις το αντίθετο μερικές φορές, να πηγαίνεις αργά με τα παράθυρα ανοικτά. Παίρνεις τον μακρύ δρόμο του Malibu και ακούς τον καθένα “Ααα, είναι ο Quentin”. Έχει πλάκα.
PLAYBOY: Σκότωσες τον Χίτλερ στους Inglourious Basterds και είχες έναν Εβραίο να παίρνει τα σκαλπ των Ναζί. Στο Django Unchained έχεις ένα απελευθερωμένο σκλάβο που έγινε κυνηγός επικηρυγμένων και κυνηγάει τον αφέντη των σκλάβων που έκαναν την γυναίκα του πόρνη. Το Χόλλυγουντ ανακυκλώνει τα παραμύθια, από την Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων μέχρι τον Μάγο του Οζ. Εσύ κάνεις μια πιο δημιουργική εκδοχή γυρίζοντας ιστορίες εκδίκησης που επιτρέπουν στα θύματα που έχουν υποστεί τρομερά μαρτύρια να ξεσηκωθούν και να πάρουν το αίμα τους πίσω?
TARANTINO: Εναπόκειται στον θεατή να πει αν είναι πιο δημιουργική ή όχι, αλλά αυτό είναι που κάνω εγώ, εν μέρει απλά επειδή θα ήθελα να το δω. Βλέπεις μια ταινία και ξέρεις πως θα εξελιχθούν τα πράγματα, στις περισσότερες από αυτές. Μια στις τόσες μερικές ταινίες δεν παίζουν σύμφωνα με τους κανόνες. Είναι απελευθερωτικό όταν δεν ξέρεις τι θα συμβεί. Οι περισσότερες από τις ταινίες που το έχουν κάνει κατά λάθος, σαν να έπεσαν τυχαία σε λαθρεμπόριο, δεν το είχαν προγραμματίσει από την αρχή. Αλλά αυτή η στιγμή της ταινίας είναι απελευθερωτική. Σκέφτηκα, Πώς θα ήταν να πω αυτές τις ιστορίες με τον δικό μου τρόπο – σκληρά και άγρια αλλά ικανοποιητικά στο τέλος?
PLAYBOY: Ποιά ταινία σου έδωσε την έμπνευση?
TARANTINO: Για τους Inglourious Basterds ήταν μια ταινία του 1942, το Hitler: Dead or Alive. Ήταν μόλις είχε μπει η Αμερική στον πόλεμο. Ένας πλούσιος τύπος προσφέρει ένα εκατομμύριο δολάρια για το κεφάλι του Χίτλερ. Τρεις γκάνγκστερς εκπονούν ένα σχέδιο για να σκοτώσουν τον Χίτλερ. Πέφτουν με αλεξίπτωτα στο Βερολίνο και ψάχνουν να βρουν που βρίσκεται ο Χίτλερ. Είναι μια εκκεντρική ταινία που είναι από σοβαρή μέχρι πολύ αστεία. Οι γκάνγκστερς πιάνουν τον Χίτλερ και όταν αρχίζουν να τον σαπίζουν στο ξύλο είναι τόσο διασκεδαστικό. Του ξύρισαν το μουστάκι, του έκοψαν αυτήν την τούφα από τα μαλλιά και του έβγαλαν το πουκάμισο ώστε έμοιαζε με κανονικό άνθρωπο. Εμφανίζονται οι Ναζί και ο Χίτλερ, που δεν μοιάζει τόσο πολύ με τον Χίτλερ πια, φωνάζει “Έι, εγώ είμαι!” Και τον σαπίζουν στο ξύλο και αυτοί. Σκέφτηκα, ουάου, είναι εντελώς ξεκαρδιστικό.
PLAYBOY: Όταν οι θεατές είδαν το τέλος στους Inglourious Basterds, η αντίδρασή τους ήταν, “Μισό λεπτό, επιτρέπεται να αλλάζει ο Tarantino την ιστορία με αυτόν τον τρόπο?”.
TARANTINO: Δεν ήταν αυτό το σημείο εκκίνησης της ταινίας – δεν το είχα σκεφτεί μέχρι λίγο πριν το γράψω. Έγραφα όλη μέρα και σκεφτόμουνα τί θα γράψω την επόμενη. Άκουγα μουσική, έκοβα βόλτες και τελικά άρπαξα ένα μολύβι, έπιασα και ένα κομμάτι χαρτί και έγραψα: “Σκότωσέ τον τον μαλάκα”. Το ακούμπησα στο κομοδίνο μου ώστε να το δω το πρωί μόλις ξυπνούσα και να μπορώ να αποφασίσω αφού είχα κοιμηθεί αν είναι καλή ιδέα. Το είδα, έκοψα λίγες βόλτες ακόμα και είπα: “Ναι, είναι καλή ιδέα”. Βγήκα στην βεράντα και άρχισα να γράφω. Και απλά τον σκότωσα τον μαλάκα [γέλια] PLAYBOY: Έχεις ανακατέψει την ιστορία με την μυθοπλασία και στον Django Unchained. Μελέτησες ταινίες ή την ιστορία για να συλλάβεις τον τρόπο ζωής στον Νότο πριν τον Εμφύλιο?
TARANTINO: Θα μπορούσες να το πετύχεις αυτό παρακολουθώντας ταινίες για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έστω και μόνο για να μάθεις τα κλισέ που βοηθούν στην αφήγηση, δίνοντας στο κοινό ό, τι έχει συνηθίσει. Υπάρχουν μόνο ελάχιστες ταινίες πραγματικά για την δουλεία. Για εμένα αυτή [η ταινία] είναι ένα γουέστερν αλλά τοποθετημένο στον βαθύ Νότο. Αυτό που με ενδιέφερε σχετικά με τη δουλεία ήταν η πλευρά των μπίζνες: Οι άνθρωποι ως κινητή περιουσία – πως γινόταν αυτό? Πόσο κόστιζαν? Πόσους σκλάβους είχε ένας μέσος άνθρωπος στο Μισσισσιππή? Πώς δούλευαν τα σκλαβοπάζαρα? Ποιά ήταν η κοινωνική δομή σε μια φυτεία?
PLAYBOY: Τί εννοείς?
TARANTINO: Στην περίπτωση του Django Unchained, ο χαρακτήρας του Leonardo Di Caprio, o Calvin Candie, είναι ένας ιδιοκτήτης φυτείας που κατέχει 65 τετραγωνικά μίλια γης. Είναι σαν τον Ben Cartwright της Bonanza αλλά στον Νότο, ένας από τις λίγες οικογένειες βαμβακιού στο Μισσισσιππή. Όλοι οι φτωχοί λευκοί που δουλεύουν για αυτούς και όλοι οι σκλάβοι είναι υπήκοοί τους. Κατέχουν τα πάντα όσο βλέπει το μάτι τους και η φυτεία είναι εντελώς αυτάρκης σαν οντότητα. Ο Candie είναι γεννημένος μέσα σε αυτό το πράγμα, που σημαίνει πως δεν έχει ανάγκη να ασχολείται με την επιχείρηση πλέον, δουλεύει από μόνη της. Είναι μια περίεργη διαστροφή της Ευρωπαϊκής αριστοκρατίας. Αυτή ήταν μια συναρπαστική προοπτική να χρησιμοποιήσω καθώς και το πώς επιλέγει ο Candie να περνάει τον χρόνο του.
PLAYBOY: Στην ταινία, οι σκλάβοι βιάζονται και οι άνθρωποι μάχονται ο ένας τον άλλον σαν πιτ μπουλς. Όταν έκανες το Jackie Brown και το Pulp Fiction, σε είχαν κριτικάρει για την ελεύθερη χρήση της λέξης Ν [negro]. Υπάρχει άφθονη τέτοια και εδώ. Μήπως κάθεσαι πάνω σε μια πυριτιδαποθήκη?

TARANTINO: Τώρα βλέπω τον εαυτό μου σαν να κάθεται σε ένα βαρέλι με δυναμίτιδα σαν καρτούν από τα Looney Tunes. Μένει να το δούμε φαντάζομαι. Αν είναι έτσι, δεν είναι γιατί προσπαθώ να γίνομαι εμπρηστικός. Απλά λέω την ιστορία μου με τον δικό μου τρόπο. Την τοποθετώ στο πλαίσιο ενός σπαγγέτι γουέστερν και τονίζω τις σουρεαλιστικές ιδιότητες που ενυπάρχουν στο υλικό. Τις τονίζω υπερβολικά και μελοδραματικά, με μεγάλη αγριότητα και βία και κατάμαυρο χιούμορ. Όλα αυτά είναι μέρος των σπαγγέτι γουέστερν, αλλά το κάνω για ένα κομμάτι της ιστορίας που δεν θα μπορούσε να είναι πιο σουρεαλιστική, παράξενη, σκληρή ή διεστραμμένα κωμική αν το δούμε από μια συγκεκριμένη άποψη. Πάνε χέρι με χέρι.
PLAYBOY: Μα η ιδέα να παρουσιάσεις αυτές τις σκλάβες σαν πόρνες…..
TARANTINO: Δεν είναι 100% πόρνες. Το Cleopatra Club στην ταινία δεν είναι πορνείο. Είναι μια λέσχη κυρίων, ένα μέρος του τύπου φέρε το μπουκάλι σου. Εκεί φέρνεις το δικό σου πόνυ και μπορείς να γευματίσεις μαζί της.
PLAYBOY: Πόνυ, είναι ο όρος για μια ελκυστική σκλάβα?
TARANTINO: Ναι
PLAYBOY: Και υπήρχαν πραγματικά τέτοια?
TARANTINO: Ω ναι, εντελώς. Νομίζω πως είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της δουλείας ή ένα από τα πράγματα που την έκαναν να υπάρχει. Εκτός από την καταναγκαστική εργασία, υπήρχε και το σεξ. Από τη στιγμή που άνθρωποι έχουν στην κατοχή τους άλλους ανθρώπους όλοι γνωρίζουμε ότι είναι οπωσδήποτε και αυτό ένα μέρος. Το έκαναν αυτό εκείνη την εποχή? Ναι. Το κάνουν αυτό το πράγμα και τώρα – πήγαινε στην Μπανγκόκ. Το θέμα με το Cleopatra Club είναι πως εάν σου αρέσει μια σκλάβα μπορείς να την πάρεις εκεί. Μπορείς να δειπνήσεις. Μπορείς να κουβεντιάζεις. Εάν είσαι ο τύπος που θέλεις να πάρεις το πόνυ σου και απλά θέλεις να την πηδήξεις για ένα βράδυ στην πόλη, οκέι, μπορείς να το κάνεις. Αλλά μπορεί να αγαπάς πραγματικά το κορίτσι σου και αυτή γίνεται ένα είδους defacto συζύγου. Αυτός είναι ένας τρόπος για να την πάρεις έξω και να περάσετε καλά.
PLAYBOY: Αρχικά ήθελες τον Will Smith να παίξει τον Django. Πόσο κοντά ήρθατε σε συμφωνία?
TARANTINO: Περάσαμε αρκετές ώρες μαζί ένα Σαββατοκύριακο όταν ήταν στην Νέα Υόρκη γυρίζοντας το Men in Black 3. Είδαμε το σενάριο και το συζητήσαμε. Πέρασα καλά, είναι ξύπνιος και cool τύπος. Νομίζω πως η μισή διαδικασία ήταν πρόφαση και για τους δύο να γνωριστούμε και να περάσουμε χρόνο ο ένας με τον άλλο. Μόλις είχα τελειώσει το σενάριο. Ήταν ωραίο να μιλάω με κάποιον που δεν φυλασσόταν για το τι έλεγε.
PLAYBOY: Τί έλεγε?
TARANTINO: Αυτά είναι εμπιστευτικά, μεταξύ μας, αλλά τίποτε αρνητικό.
PLAYBOY: Πρέπει να αξιολογεί το υλικό εν μέρει με βάση την ιδιότητά του ως το αναμφισβήτητα μεγαλύτερο αστέρι του κόσμου και σίγουρα είναι ο μεγαλύτερος Αφρικανο-Αμερικανός αστέρας.
TARANTINO: Ναι, το ξέρω. Αλλά δεν έφυγε γιατί τρόμαξε από το υλικό.
PLAYBOY: Τότε γιατί?
TARANTINO: Απλά δεν ήταν 100% σίγουρος και δεν είχαμε χρόνο να το κάνουμε να γίνει. Χωρίσαμε με εμένα να λέω: “Κοίτα, πρόκειται να δω και άλλους ανθρώπους”. Μου είπε: “Άσε να το σκεφτώ και εγώ και αν δεν βρεις κάποιον τα ξαναλέμε.” Και μετά βρήκα τον άνθρωπό μου.
PLAYBOY: Γιατί ο Jamie Foxx?
TARANTINO: Υπάρχουν πολλοί λόγοι που θα μπορούσα να πω, αλλά ο γιγαντιαίος είναι πως αυτός ήταν ο κάουμποϊ. Συνάντησα έξι διαφορετικούς ηθοποιούς και είχα εκτενείς συναντήσεις μαζί τους και εξέτασα σε βάθος τις δουλειές όλων.
PLAYBOY: Ποιούς?
TARANTINO: Τον Idris Elba. Συνάντησα και τον Chris Tucker, τον Terrence Howard, τον M.K. Williams.
PLAYBOY: Toν Williams από το The Wire και το Boardwalk Empire?
TARANTINO: Ναι. Μίλησα με τον Tyrese. Σε όλους άρεσε το υλικό και ετοιμαζόμουν να τους δοκιμάσω, να τους βάλω τον ένα αντιμέτωπο με τον άλλο, να δημιουργήσω ας πούμε εμπόδια. Και μετά συνάντησα τον Jamie και κατάλαβα πως έχει το δικό του άλογο – και πως είναι πραγματικά το δικό του άλογο στην ταινία. Είναι από το Τέξας, καταλαβαίνει. Κάτσαμε και συζητήσαμε και συνειδητοποίησα, Ουάου, αν ήταν 1960 και εγώ έψαχνα να βρω κάποιον για μια τηλεοπτική σειρά Dj ango και είχαν μαύρους τύπους να πρωταγωνιστούν το 1960, θα έβλεπα τον Jamie σαν έναν από αυτούς. Και αυτό ήταν που έψαχνα, έναν Clint Eastwood.
PLAYBOY: Όταν το Playboy είχε πάρει συνέντευξη από τον Foxx πριν από πολλά χρόνια, είχε πει για τα χρόνια που μεγάλωσε στο Τέξας. Αν και ήταν ο κορυφαίος αμυντικός στην ομάδα του ποδοσφαίρου, τον φώναζαν με ρατσιστικά επίθετα και του φέροντας άσχημα. Πώς επηρέασε αυτό την ερμηνεία του?
TARANTINO: Κατάλαβε πως είναι να σε έχουν σαν ‘άλλον’. Αν και είναι στην ομάδα ποδοσφαίρου, ένας από τους αστέρες, όταν βγαίνει με ένα ωραίο λευκό κορίτσι από το σχολείο, όλοι τρελαίνονται. Καταλαβαίνει τι σημαίνει να είσαι ο πιανίστας σε ένα μεγάλο λευκό σπίτι στο Τέξας. ‘Οταν είσαι ο μαύρος πιανίστας σε ένα πάρτι, είσαι έπιπλο. Δεν μιλάς σε κανέναν. Δεν σου μιλάει κανένας. Δε πρέπει ούτε να σκέφτονται ότι υπάρχεις. Πρέπει να μπορούν να λένε οτιδήποτε θέλουν γιατί είσαι έπιπλο.
PLAYBOY: Άρα μπορούν να πουν και κάτι ρατσιστικό αν θέλουν.
TARANTINO: Και το είπαν.
PLAYBOY: Και είσαι αόρατος.
TARANTINO: Έτσι ακριβώς. Μου είπε πολλές τέτοιες ιστορίες, πώς η κυρία του σπιτιού τον πλήρωνε λέγοντας: “Κοίτα, λυπάμαι για αυτά που είπαν μερικοί καλεσμένοι και ο άντρας μου. Δεν το εννοούσαν. Πάρε μερικά μετρητά”. Μου είπε πως κάποτε με το που εμφανίστηκε είπαν: “Εεεεπ, θέλεις σακάκι για να μπεις εδώ”. Αυτός είπε:” Θα μπορούσα να είχα φέρει αλλά κανείς δεν μου το είπε”. Και αυτοί είπαν: “Οκ, έχουμε έξτρα σακάκια θα σου φέρουμε ένα”. Του δίνουν ένα, κάνει την παράστασή του και είναι έτοιμος να φύγει. “Οκ, πάρε το σακάκι.” Και αυτοί: “Εεεπ, τώρα είναι δικό σου σακάκι φίλε. Δεν το θέλω αυτό το σακάκι πια”. Του το είπαν έτσι στα μούτρα.

PLAYBOY: Πώς σου φαίνεται όταν οι ηθοποιοί σου ζητούν να αλλάξεις το σενάριο?
TARANTINO: Μπορεί κάποιος να έχει πραγματικά μια καλή ιδέα και να έρθει λέγοντας ” Έι, και αν γινόταν αυτό?” Μερικές φορές είναι “Μπράβο, καλή ιδέα. Άσε με να το σκεφτώ”. Μου έχουν δώσει καλές ιδέες. Αλλά δεν δίνω το σενάριο να μου το επιστρέψουν με σημειώσεις. Θα κρατήσω σημειώσεις στο μοντάρισμα της ταινίας, αλλά αν οι άλλοι έχουν πρόβλημα με το κείμενο, πιθανώς δεν θα φτιάξουμε ταινία μαζί. Το στούντιο που έκανε το Django έκανε επίσης και το Inglourious Basterds και ήταν πολύ ευχαριστημένοι. Δεν δημιουργήθηκε θέμα με όλους τους υπότιτλους στην ταινία. Κανείς δεν είπε: “Μπορούμε να το δοκιμάσουμε και στα Αγγλικά?” Απλώς ήξεραν πως δεν γινόταν. Ό,τι και να δούλεψε για εμένα από την αρχή ήταν εξαιτίας του σεναρίου. Μπορεί να αλλάξω κάτι, αλλά αν διαβάσεις το σενάριο και σου αρέσει, πιθανώς θα σου αρέσει και η ταινία.
PLAYBOY: Όταν έκανες μια ταινία για τη δουλεία στον βαθύ Νότο, πως αντέδρασε η κοινότητα?
TARANTINO: Κοινωνιολογικά, ένα από τα πιο ενδιαφέρονται πράγματα που συνέβησαν ήταν όταν ήμασταν στην φυτεία του χαρακτήρα του Don Johnson, του Bennet Manor. Είχε χωράφια με βαμβάκι και είχε και εργάτες που μάζευαν βαμβάκι – κορίτσια, άνδρες, παιδιά, γέρους. Αλλά είχε επίσης και πόνυ και είναι αυτός που πουλάει τα όμορφα κορίτσια. Αυτό είναι το μεγάλο του απόθεμα: Είναι ένας νταβατζής με φυτεία και κόσμος έρχεται από μακριά στην φυτεία του για να αγοράσει κάποιο από τα όμορφα κορίτσια του. Είχαμε κάμποσους κομπάρσους από την περιοχή, το St. John the Baptist Parish. Ήταν κουλ να ξαναφτιάχνουμε την ιστορία με μαύρους Νότιους κομπάρσους που οι οικογένειές τους ζούσαν εκεί από πάντα. Ήξεραν τι γινόταν παλιά. Και υπήρξε ένα κοινωνικό ζήτημα ανάμεσα στους κομπάρσους που αντικατόπτριζε τους χαρακτήρες που υποδύονταν στην ταινία. Τα πόνυ ήταν όμορφα και κοίταζαν αφ’ υψηλού τους κομπάρσους που έπαιζαν τους εργάτες που μάζευαν βαμβάκι. Πίστευαν πως είναι καλύτερες από αυτούς. Και οι άνθρωποι που έπαιζαν τους υπηρέτες του σπιτιού κοίταζαν επίσης αφ’ υψηλού αυτούς που έπαιζαν τους εργάτες. Και οι εργάτες πίστευαν πως οι άνθρωποι που έπαιζαν τους υπηρέτες του σπιτιού και τα πόνυ ήταν εντελώς μαλάκες. Μετά ήταν και άλλο ένα ζήτημα ανάμεσα σε αυτούς με σκούρο δέρμα και αυτούς με ανοικτότερο δέρμα. Προφανώς όχι όλοι και δεν δημιουργήθηκε τεράστιο πρόβλημα, αλλά ήταν κάτι που το πρόσεχες. Άρχισαν να αντικατοπτρίζουν τις κοινωνικές συνθήκες των χαρακτήρων τους, όντας σε αυτήν τη φυτεία μόνο για μερικές εβδομάδες.
PLAYBOY: Τί έγινε με τους τοπικούς λευκούς? Ήταν αγανακτισμένοι?
TARANTINO: Ειλικρινά, δεν υπήρχαν πολλοί λευκοί της περιοχής στα γυρίσματα. Σίγουρα είχαμε ντόπιους στο συνεργείο, αλλά δεν υπήρχε λόγος για τους λευκούς της περιοχής να τριγυρνάνε πέρα-δώθε.
PLAYBOY: Ο Leonardo DiCaprio είχε αναφερθεί αρχικά ως υποψήφιος για τον ρόλο του Hans Lada που έδωσε στον Christoph Waltz το Όσκαρ για τους Inglourious Basterds. Ο DiCaprio είναι ο νέος σου κακός τώρα.
TARANTINO: Στην πραγματικότητα ο Leo και εγώ δεν βρεθήκαμε ποτέ να συζητήσουμε για τους Inglourious Basterds. Ενδιαφερόταν για τον ρόλο, αλλά εγώ ήξερα πως χρειαζόμουν κάποιον που να έχει όλες αυτές τις γλωσσικές ικανότητες. Ο Leo μπορεί να μιλήσει καλά Γερμανικά, αλλά ο Landa μίλαγε περισσότερο Γαλλικά στην ταινία παρά Γερμανικά. Έτσι δεν ήταν ποτέ υποψήφιος. Αλλά ο Leo και εγώ κάνουμε παρέα πάνω από 15 χρόνια και του αρέσει το γράψιμό μου και βεβαιώνεται πως παίρνει ένα αντίγραφο από ότι γράφω να δει μήπως υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να του ταιριάξει. Πήρε και αυτό και του άρεσε πραγματικά ο Calvin Candie.
PLAYBOY: Αυτός σου τηλεφώνησε?
TARANTINO: Ναι
PLAYBOY: Όταν έγραφες τον Candie, είχες κάποιον στο μυαλό σου?
TARANTINO: Είχα, αλλά δεν θέλω να πω ποιούς, απλά γιατί όταν τέλειωσα το σενάριο κατάλαβα πως ήταν λίγο μεγαλύτεροι στην ηλικία από όσο θα ήθελα να είναι ο χαρακτήρας. Αυτό είναι ένα από τα προβλήματα που έχω. Σκέφτομαι κάποιους και δεν λαμβάνω υπ ‘ όψη πως τους σκέφτομαι όπως ήταν πριν 20 χρόνια. O Leo ήταν νεώτερος από ότι είχα γράψει αρχικά, αλλά το διάβασα ξανά και δεν μπόρεσα να βρω κάποιον λόγο να μην είναι νεώτερος ο χαρακτήρας. Και καθώς χτυπάω σκληρά την ιδέα του Αμερικάνικου Νότου που ξαναδημιουργεί την Ευρωπαϊκή αριστοκρατία με τον τρόπο του ερασιτέχνη του ‘πάμε και βλέπουμε’, η εικόνα του [του Leo] ως αγόρι-αυτοκράτορας ήταν cool. Ο μπαμπάς του ήταν ένας άνθρωπος του βαμβακιού, ο μπαμπάς του μπαμπά του ήταν ένα άνθρωπος του βαμβακιού, το ίδιο και ο πατέρας του πριν από αυτόν. Έτσι ο Candie δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα. Όλα έχουν τακτοποιηθεί και μπορεί να είναι ο νευρικός άρχοντας με άλλα ενδιαφέροντα. Το πάθος του δεν είναι το βαμβάκι. Είναι οι Mandingo αγώνες.
PLAYBOY: Είναι ένας κλασσικός Ταραντινικός κακός?
TARANTINO: Είναι ο πρώτος κακός που έχω γράψει και δεν μου αρέσει. Μίσησα τον Candie και κανονικά μου αρέσουν οι κακοί μου ανεξαρτήτως από το πόσο κακοί είναι. Μπορώ να δω την δική τους οπτική. Μπορούσα να δω και τη δική του οπτική αλλά την μισούσα τόσο πολύ. Για πρώτη φορά σαν συγγραφέας, τον μίσησα εντελώς αυτόν τον τύπο.
PLAYBOY: Γιατί?
TARANTINO: Είναι μάστερ του θεσμού της δουλείας και είναι ότι περιφρονώ, γι’ αυτό έγραψα όλο αυτό το πράγμα. Είναι ο θεμελιώδης λίθος της. Έτσι σκέφτηκα, Ουάου, έχω τον Leo και δεν ξέρει πως είναι πολύς καπνός και καθρέφτες και όχι τόσο καλός όπως μερικοί άλλοι ρόλοι. Αλλά δουλεύοντας με τον Leo, τον κάναμε τελικά τόσο καλό όσο όλους αυτούς τους άλλους ρόλους. Η όλη ιδέα του νευρικού αγοριού-αυτοκράτορα στερεοποιήθηκε σε αντίθεση με τον γηραιότερο big-daddy ιδιοκτήτη της φυτείας. O Leo δημιούργησε έναν νέο χαρακτήρα και ήταν σίγουρος για το τί ήθελε να κάνει. Όπως έχω εγώ τις απόψεις μου για την ιστορία και θέλω να τις περάσω στην ταινία, έτσι έχει και αυτός και έβαλε όλη αυτήν την έρευνα στον χαρακτήρα του. Ο Leo έχει ένα ωραίο μονόλογο, μιλώντας για πώς είναι να είσαι αγόρι και ο πατέρας του να κάνει αυτό και να περιτριγυρίζεται από μαύρα πρόσωπα μεγαλώνοντας. Πώς θα μπορούσε ποτέ να γίνει κάποιος άλλος από αυτό που είναι? Γεννήθηκε μέσα σε αυτό. Θα αρνηθεί ένας πρίγκιπας τον θρόνο του, το βασίλειό του? Εξακολουθώ και τον κατηγορώ, αλλά τι πιθανότητες είχε?
PLAYBOY: Φτιάχνεις καταπληκτικούς κακούς. Ποιός βάζει τον πήχη πιο ψηλά για τους κακούς για εσένα?
TARANTINO: Ο Lee van Cleef είναι ένας από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς. Μου αρέσει πάρα πολύ στο “Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος”.
PLAYBOY: Τί κάνει έναν καλό ‘κακό’?
TARANTINO: Μπορείς να σημειώσεις το Schindler’s List και εκεί βρίσκεις τον Ralph Fiennes. Και υπάρχει και το No Country for Old Men και ο Javier Bardem και το Inglourious Baserds και ο Christoph Waltz. Την τελευταία φορά που είδα μια γενικού είδους ταινία και ο κακός που εμφανίστηκε με άφησε άφωνο ήταν ο Alan Rickman στο Die Hard. Ήταν ο τρόπος που κατέκτησε την ταινία. Είναι οπωσδήποτε διασκεδαστικό να γράφεις τέτοιους χαρακτήρες. Αλλά αυτό που προσπαθώ πάντα να κάνω, ακόμα και στην περίπτωση του Reservoir Dogs, είναι να σε κάνω να συμπαθήσεις αυτούς τους τύπους, παρά τις επί σκηνής αποδείξεις πως δεν θα έπρεπε. Παρά τα πράγματα που κάνουν και λένε και παρά τις απόψεις τους. Επίσης μου αρέσει να κάνω τους ανθρώπους να γελάνε όταν τα σκατώνουν.
PLAYBOY: Την τελευταία φορά που έδωσες συνέντευξη στο Playboy περιέγραψες τον εαυτό σου να σου κάνουν προτάσεις οι γυναίκες στέλνοντάς σου με mail φωτογραφίες και πράγματα. Πώς πάει το mail τώρα?
TARANTINO: Εάν βρίσκομαι σε κάποιο φεστιβάλ και είμαι στην πόλη ή σε κάποιο μπαρ, μπορώ να κουβεντιάζω με ένα κορίτσι και όλα είναι μια χαρά. Δεν συνεχίζω με το mail πια. Όταν πήγα στο φεστιβάλ της Βενετίας και είχα την προεδρία της κριτικής επιτροπής δεν μπορούσα να κάνω τίποτα γιατί όλοι ήξεραν πως ήμουν εκεί. Πηγαίνεις στο μπαρ, που πάντα ήταν ωραία να πίνεις παρέα με κάποιον άλλον από την κριτική επιτροπή, αλλά ήταν πάντα στα βιαστικά.
PLAYBOY: Πήρες έκστασι στο Σινικό τείχος για να ηρεμήσεις όταν γύριζες το Kill Bill. Όταν γυρνάς ένα έντονο δράμα για τη δουλεία στον Νότο, πως χαλαρώνεις?
TARANTINO: Αυτή η ταινία ήταν τόσο δύσκολη. Το σκέφτηκα σε σχέση με το Kill Bill και ήταν οκ, δεν χρειάζεται να κάνω ότι έκανα σε εκείνη. Καθόμασταν τα Σαββατοκύριακα και μερικές φορές κοιμόμουνα όλο το Σάββατο και καμιά φορά πηγαίναμε έξω για φαγητό.
PLAYBOY: Είπες στο Howard Stern ότι ο Brad Pitt σου έκοψε ένα γερό κομμάτι από το τούβλο μαριχουάνας που είχες όταν μιλούσατε για το Inglourious Basterds. Τί φασαρίες είχες από τον Brad ή από την Angelina Jolie?
TARANTINO: A όχι, εκείνη τη φορά ήμουν οκ. Ο Brad το ξεκίνησε. Το ανέφερε σε μια γαμημένη συνέντευξη τύπου. Το είχα αναφέρει και εγώ νωρίτερα, αλλά αυτός το έκανε επίσημο. Μπορεί να μην το κατάλαβε πως αυτός το ξεκίνησε επίσημα, αλλά ήταν αυτός. Αλλά ήταν όλα μια χαρά. Το τσίμπησαν άπειρα sites: “Ο Quentin φτιάχνει τον Brad για να πει το οκ για τους Basterds.” Και στη συνέχεια 996 σχετικά άρθρα [γέλια] PLAYBOY: Τα ναρκωτικά έχουν θετική επίδραση στη δημιουργική σου διαδικασία, όταν γράφεις ή όταν σκηνοθετείς?
TARANTINO: Όχι. Δεν θα έκανα τίποτα κακό στη διάρκεια μιας ταινίας. Δεν φτιάχνομαι όταν γράφω, αλλά ας πούμε πως σκέφτεσαι για μια μουσική μελωδία. Καπνίζεις ένα τσιγαρλίκι, βάζεις λίγη μουσική, ακούς και κατεβάζεις μερικές καλές ιδέες. Ή μπορεί να χαλαρώνεις στο τέλος της ημέρας και να καπνίζεις λίγο χόρτο και ξαφνικά συνθέτεις έναν ιστό σχετικά με το τι έχεις μόλις κάνει. Μπορεί να σου έρθει μια καλή ιδέα. Μπορεί να σου φαίνεται για καλή ιδέα γιατί είσαι μαστούρης, αλλά το καταγράφεις και το κοιτάς πάλι την επόμενη ημέρα. Μερικές φορές είναι απίστευτο. Δεν χρειάζομαι χόρτο για να γράψω, αλλά είναι κουλ. Αυτή η ταινία ήταν πραγματικά δύσκολη. Έρχεται το Σαββατοκύριακο και το μόνο που θέλω είναι να καπνίσω για να χαλαρώσω. Κατεβάζεις τα ρολά. Το ξέσπασμά μου στο Django ήταν πάντα τις Παρασκευές τα βράδια. Στη Νέα Ορλεάνη εγώ και το συνεργείο πηγαίναμε σε κανένα μπαρ. Υπήρχαν χιλιάδες μπαρ και μερικά από αυτά ήταν πολύ άγρια. Μπορεί να ήμασταν έξω μέχρι τις έξι ή τις επτά το πρωί και μετά κοιμόμασταν όλη την ημέρα, ανακάμπταμε τις Κυριακές, βλέπαμε καμιά ταινία και ξανά μέσα. Δευτέρα.
PLAYBOY: Έχεις συνταγή για θεραπευτική μαριχουάνα, που επιτρέπει σε οποιονδήποτε στο Χόλλυγουντ να παίρνει χόρτο νόμιμα?
TARANTINO: Μπορεί να είμαι ο μοναδικός άνθρωπος που δεν έχει τέτοιο πράγμα.
PLAYBOY: Γίνεσαι 50 χρονών την επόμενη χρονιά. Σκέφτεσαι να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά?
TARANTINO: Θα δούμε. Είχα πράγματα που σχεδόν προχώρησαν αλλά τελικά δεν προχώρησαν, που σκέφτηκα πως θα παντρευόμουν και θα έκανα παιδιά. Δεν είμαι πια υποχρεωτικά ‘κατά’ πλέον. Το είχα πάρει απόφαση αλλά μετά το ξεπέρασα. Με είχε πιάσει μια μανία να κάνω μωρό για λίγο καιρό αλλά το ξεπέρασα.
PLAYBOY: Πέρασες λίγο χρόνο κοντά σε κάποιο παιδάκι?
TARANTINO: Όχι, όχι, όχι. Το μωρό μου είναι η ταινία που δουλεύω κάθε φορά. Αλλά είμαι σε μια ανοικτή στιγμή της ζωής μου τώρα και έχει ενδιαφέρον να δω τι θα γίνει στη συνέχεια.
PLAYBOY: Έχει σχέση μήπως με το ότι θα γίνεις 50 χρονών?
TARANTINO: Δεν νομίζω, γιατί δεν το σκέφτομαι έτσι. Νομίζω πως είσαι ο μόνος άνθρωπος που αναφέρεται συνέχεια στο ότι θα γίνω 50 [γέλια]. Ναι, ακόμα είμαι στα 49 μου. Έχω λίγο ακόμα μπροστά μου. Όλη αυτή η κουβέντα για τα 50? Είναι κακία.
PLAYBOY: Σε νευριάζει?
TARANTINO: Ναι [γέλια]. Θα μπορούσα να είμαι ανοικτός τώρα για να συναντήσω ένα άνετο κορίτσι, να τα βρω μαζί της, να κάνω το επόμενο βήμα και αν όλα πάνε καλά και το επόμενο. Και θα δούμε πως θα πάνε τα πράγματα.
PLAYBOY: Θα γίνεις ένα από αυτούς τους 65ρηδες που κυνηγάνε τα παιδιά στο σπίτι, έτσι δεν είναι?
TARANTINO: Ειλικρινά, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα με όλα αυτά. Ένας μικρός εγωισμός μέσα μου θα ήθελε να είμαι μικρότερος όταν θα κάνω παιδιά, αλλά τα γαμημένα τα παιδιά δεν δίνουν δεκάρα για αυτό. Και υπάρχει και η πλευρά του ότι είσαι μεγαλύτερος τώρα και έχει χρόνο για αυτά. Δεν έχεις καλύτερα πράγματα να κάνεις. Τα παιδιά δεν νοιάζονται.
PLAYBOY: Ποιό είναι το πιο ελκυστικό πράγμα στη ζωή ενός εργένη?
TARANTINO: Έχω την ελευθερία να κάνω ότι θέλω. Μπορώ να κάνω την ημέρα μου ότι θέλω. Οι άνθρωποι με οικογένεια είναι υπεύθυνοι για την ομάδα τους. Είμαι σίγουρος πως υπάρχουν αρνητικές πλευρές στη μποέμικη ζωή μου.
PLAYBOY: Όπως?
TARANTINO: Δεν ξέρω. Μιλάω για να τα πιο εγκόσμια πράγματα.
PLAYBOY: Δεν μπορείς να σκεφτείς ένα πράγμα, μπορείς?
TARANTINO: Ναι. Αν είχα μια σύζυγο πιθανόν να ήμουν πιο ευγενής. Θα με έκανε να γράψω ευχαριστήριες κάρτες, ξέρεις. Όταν οι άνθρωποι κάνουν κάτι καλό για μένα, θα με έκανε να το ανταποδώσω – ένα σημείωμα ή ένα τηλεφώνημα – που δεν θα το κάνω από μόνος μου [γέλια]. Αυτό θα ήταν ένα καλό μέρος της συμφωνίας. Δεν θα ήμουν τόσο ερημίτης. Μπορεί να ήμουν λιγότερο απόμακρος. Τώρα που το παραδέχτηκα αυτό όμως , με τον καλλιτεχνικό, σχεδόν ακαδημαϊκό τρόπο που μου αρέσει να ζω τη ζωή μου, όταν πρόκειται για ταινίες κάνω και την έρευνα που χρειάζεται για αυτές – και το κάνω καλά. Εάν ήθελα να ζήσω στο Παρίσι για έναν χρόνο και τί έγινε? Μπορώ. Δεν έχω να ρυθμίσω τίποτα. Μπορώ απλά να το κάνω. Εάν υπάρχει ένας ηθοποιός ή ένας σκηνοθέτης που παθιάζομαι και θέλω να μελετήσω τις ταινίες τους για τις επόμενες 12 μέρες, το κάνω. Το ιδανικό πρόσωπο θα ήταν μια Playmate που θα το διασκέδαζε αυτό το πράγμα.
PLAYBOY: Εκεί έξω βρίσκονται.
TARANTINO: Το ξέρω, γι αυτό λέω πως δεν είναι αδύνατο.
PLAYBOY: Θα μπορούσαμε να πετάξουμε μια πέτρα από το σπίτι σου και να χτυπήσουμε μία.
TARANTINO: Θα πρέπει να είναι νόμιμες Playmate. Θα πρέπει να το κυνηγήσουν. Θα πρέπει να κολλήσουν με ένα φεστιβάλ του J. Lee Thompson.
PLAYBOY: Πώς μπορείς να ξέρεις αν οι γυναίκες που συναντάς έρχονται για τον Quentin τον άνθρωπο ή τον Quentin τον σκηνοθέτη? Έχει σημασία?
TARANTINO: Εμ, δεν είμαι ο Quentin ο μέσος τύπος. Το να περιμένω να της αρέσω όπως θα της άρεσα αν ήμουν υδραυλικός ή εάν εργαζόμουνα στο Why Not a Burger δεν είναι ρεαλιστικό. Και γιατί να το ήθελες κάτι τέτοιο? Ένα μέρος μου είμαι εγώ και η ζωή μου και ένα μέρος μου είμαι εγώ και το καλλιτεχνικό μου ταξίδι. Όλα είναι μέρος αυτού.
PLAYBOY: Αυτό σημαίνει πως η γυναίκα θα έπρεπε να είναι οπαδός?
TARANTINO: Όχι, απλά σημαίνει πως εάν σου αρέσει η δουλειά μου και σέβεσαι αυτό που κάνω, είναι κατανοητό πως θα μπορούσε να είναι ένα ελκυστικό στοιχείο αν με συναντήσεις. Και αν σου αρέσω και είμαι γοητευτικός και σέξυ ή οτιδήποτε βρίσκεις ελκυστικό, θα ήταν ένα συν. Μπορεί να βγαίνεις με αυτό το κορίτσι ή εκείνο το κορίτσι, αλλά αν πρόκειται να είστε μαζί και προσπαθείτε να κάνετε δεσμό, εγώ και η ζωή μου και το καλλιτεχνικό μου ταξίδι είναι μέρος της συμφωνίας. Και το καλλιτεχνικό μου ταξίδι είναι μέρος της ζωής μου. Κάποια στιγμή, όταν γυρνάς μια ταινία, σε απορροφά εντελώς. Ένα κορίτσι χρειάζεται τη δική της ζωή επίσης.
PLAYBOY: Αλλά θα πρέπει να κατανοήσει πως το καλλιτεχνικό σου ταξίδι έρχεται πρώτο.
TARANTINO: Ναι.
PLAYBOY: Απείλησες πως θα εγκαταλείψεις όταν γίνεις 60 χρονών. Γιατί έβαλες χρονοδιάγραμμα?
TARANTINO: Ποιός ξέρει τι θα κάνω? Απλά δεν θέλω να είμαι ένα γέρος κινηματογραφιστής. Θέλω να σταματήσω κάποια στιγμή.
PLAYBOY: Γιατί?
TARANTINO: Οι σκηνοθέτες δεν βελτιώνονται όσο γερνούν. Συνήθως οι χειρότερες ταινίες στην φιλμογραφία τους είναι οι τέσσερις τελευταίες. Είμαι ότι είναι η φιλμογραφία μου και μια κακή ταινία χαλάει τρεις καλές. Δεν θέλω αυτό το πράγμα για την φιλμογραφία μου, την ταινία που θα κάνει τον κόσμο να σκεφτεί “Ω, νομίζει ακόμα πως είναι 20 χρόνια πριν”. Όταν οι σκηνοθέτες γίνονται ξεπερασμένοι είναι πολύ άσχημο πράγμα.
PLAYBOY: Ο Stanley Kubrick ήταν καλός μέχρι τα τελευταία του χρόνια. Ο Scorsese και ο Spielberg έχουν κάνει καλές ταινίες στα 60 τους και ο Woody Allen έκανε τo Midnight in Paris στα 70 του. Δεν θα ήθελαν οι οπαδοί σου να δουν τι σκέφτεσαι καθώς συνεχίζεις να αναπτύσσεσαι ως άνθρωπος?
TARANTINO: ΄Ισως. Αν έχω κάτι να πω θα το κάνω. Δεν έχω κάνει καμιά γιγαντιαία διακήρυξη. Απλώς δεν θέλω να γίνω ένας γέρος σκηνοθέτης. Είμαι σε ένα ταξίδι που πρέπει να έχει ένα τέλος και όχι να προσπαθώ απλά να βρω μια δουλειά. Ακόμα και να είμαι γέρος και να έχω εξαντληθεί θα εξακολουθήσω να θέλω να το κάνω. Θέλω αυτό το καλλιτεχνικό ταξίδι να έχει μια κορύφωση. Θέλω να δουλεύω με έναν στόχο.
PLAYBOY: Όταν ένα σκηνοθέτης πάρει την κατιούσα, δεν έχει να κάνει περισσότερο με το ότι γίνεται καλοζωισμένος και ευτυχισμένος και χάνει την σπιρτάδα του ή δεν ακούει?
TARANTINO: Θα μπορούσε να είναι, αλλά είναι επίσης και η ηλικία [γέλια]. Οι σκηνοθετικές ιστορίες δεν λένε ψέματα τις περισσότερες φορές, αλλά θα επικεντρωθώ σε ένα μοναδικό παράδειγμα: Δεν είχα σκεφτεί πόσο χρονών ήταν ο Tony Scott μέχρις ότου έφυγε. Και τον γνώριζα. Σκέφτηκα, “Ουάου, ο Tony ήταν σχεδόν 70?”
PLAYBOY: Σαν σκηνοθέτης, πώς θα γνωρίζεις πότε δεν θα μπορείς πια?
TARANTINO: Νομίζω πως αυτό προσπαθώ να κατανοήσω.
PLAYBOY: Δεν παίρνεις αποφάσεις για αυτά τα πράγματα μια φορά το χρόνο. Πόσες ταινίες σου έχουν μείνει?
TARANTINO: Σταματάς όταν σταματάς, αλλά σε έναν φανταστικό κόσμο 10 ταινίες στην φιλμογραφία μου θα ήτα καλά. Έχω κάνει επτά. Αν άλλαζα γνώμη, αν μου ερχόταν μια νέα ιστορία, θα επέστρεφα. Αλλά αν σταματήσω στις 10 θα ήταν καλά σαν καλλιτεχνική δήλωση.
PLAYBOY: Όταν κάναμε τη συνέντευξη την προηγούμενη φορά ….
TARANTINO: Ξαναδιάβασα αυτήν τη συνέντευξη πριν από λίγο καιρό. Κυριολεκτικά την επόμενη ημέρα με ρώτησαν. “Θέλεις να κάνεις άλλη μία?” Αυτό που ήταν ωραίο με την πρώτη συνέντευξη ήταν πως έδωσες μεγάλη βαρύτητα στο πως γύρισα το Pulp Fiction και μετά για το Kill Bill. Συνεπώς είναι καλός ή δεν είναι καλός? Και μετά σκέφτηκα, αφού το Playboy έρχεται πάλι, τότε μάλλον πέρασα το τεστ του καλός.
PLAYBOY: Σίγουρα πέρασες το τεστ. Την τελευταία φορά είπες πως πίστευες πως θα μπορούσες να γίνεις καλός ηθοποιός εάν το είχες σαν προτεραιότητα. Γιατί έπαψε να είναι σημαντικό για εσένα?
TARANTINO: Απλά έχασα το μικρόβιο. Νομίζω πως κόλλησα το μικρόβιο από το συνδυασμό δύο πραγμάτων. Είχα μια καλή εμπειρία κάνοντας το From Dusk Till Dawn και άρχισα να βγαίνω με την Mira Sorvino. Είναι ηθοποιός, όπως είναι και ο πατέρας της, ο Paul και μιλούν πολύ για την ηθοποιία. Έπεσα με τα μούτρα. Και υπήρχαν και παλιά όνειρα και επιθυμίες από τότε που ήμουν μικρό παιδί. Τώρα είναι το αντίθετο. Αν γράψω ένα ρόλο για τον εαυτό μου, τον μειώνω στο ελάχιστο. Οι ηθοποιοί λένε πως τώρα που το ξεπέρασα, μπορώ να κάνω καλή δουλειά. Αλλά είναι πιο πολύ για το γεγονός πως όταν έκανα το Kill Bill επρόκειτο να παίξω τον Pai Mei και ήταν τόσο δύσκολο….
PLAYBOY: Ο Pai Mei είναι ο δάσκαλος που δηλητηρίασε η Dary Hannah.
TARANTINO: Ναι. Επρόκειτο να τον παίξω εγώ. Είχα εκπαιδευτεί να κάνω τις μάχες και όλα, αλλά ήταν τόσο σημαντική ταινία που χρειαζόταν όλη μου την προσοχή η σκηνοθεσία. Όταν τέλειωσα αποφάσισα πως αν πρόκειται να είμαι σε κάποιο γύρισμα θέλω να είμαι στο δικό μου γύρισμα, με εμένα στη σκηνοθεσία. Δεν θέλω να είμαι ηθοποιός στην ταινία κάποιου άλλου. Δεν θέλω να μου στέλνουν φαξ στο σπίτι μου για προτάσεις και δεν θέλω να σηκώνομαι το πρωί για την ταινία κάποιου άλλου.
PLAYBOY: Η τραγωδία στην Aurora, στο Colodaro, όταν ένας με ένα πολυβόλο σφαγίασε τους θεατές στην μεταμεσονύχτια προβολή του The Dark Knight Rises οδήγησε ορισμένους σκηνοθέτες σε μια ενδοσκόπηση σχετικά με το πώς απεικονίζουν την βία στην οθόνη. Εσύ το έκανες?
quentin-tarantinoTARANTINO: Όχι, γιατί πιστεύω πως αυτός ο τύπος ήταν τρελός. Πήγε εκεί να σκοτώσει ένα σωρό κόσμο γιατί ήξερε πως εκεί θα ήταν πολύς κόσμος και θα γινόταν μεγάλη είδηση όταν το έκανε. Δεν είναι διαφορετικό από τον τύπο που πάει στα McDonald’s και πυροβολεί τους ανθρώπους που τρώνε μεσημεριανό γιατί ξέρει πως πολλοί άνθρωποι θα βρίσκονται εκεί.
PLAYBOY: Όταν οι άνθρωποι αναφέρονται σε μια ταινία για να ωραιοποιήσουν τη βία, τι έχεις να πεις?
TARANTINO: Δεν έχω μπει σε αυτή τη διένεξη γιατί κανείς δεν έχει αυτή την διένεξη με εμένα [γέλια]. Ξέρουν από που έρχομαι. Κάνω ταινίες βίας. Μου αρέσουν οι ταινίες βίας. Το έχω δηλώσει πως πιστεύω ότι δεν υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στην τέχνη και τη ζωή με αυτόν τον τρόπο.
PLAYBOY: Μετά το Reservoir Dogs και το Pulp Fiction, ήσουν αυτός ο μαινόμενος ξένος, που έσπασες τους κανόνες, που επαναπροσδιόρισε τις γκανγκστερικές ταινίες και δημιούργησες μιμητές. Πώς βλέπεις τον εαυτό σου τώρα?
TARANTINO: Σαν τον Bob Dylan στη δεκαετία του ’70. Τον DePalma, τον Scorsese, τον Kubrick και τον Spielberg στη δεκαετία του ’80. Θα μου άρεσε να με θεωρούν σαν έναν από τους πρωτοπόρους σκηνοθέτες της εποχής του, στο απόγειο της δύναμής του, με το ταλέντο του στα δάκτυλα, έχοντας κάτι να πει, κάτι να αποδείξει, απλά προσπαθώντας να γίνει όσο καλύτερος γίνεται.
PLAYBOY: Όχι πια ένας ξένος?
TARANTINO: Ναι. Αυτό είναι κάτι που είναι πραγματικά ωραίο. Δεν είμαι ένας ξένος στο Χόλλυγουντ πια. Γνωρίζω πολύ κόσμο. Μου αρέσουν. Τους αρέσω. Νομίζω πως είμαι ένα καλό μέλος αυτής της κοινότητας και σαν άτομο και όσον αφορά τη δουλειά μου και τη συνεισφορά μου. Αλλά πίσω στο 1994 νομίζω πως ήταν όλοι πολύ εντυπωσιασμένοι με εμένα και αυτό ήταν ωραίο, αλλά αισθανόμουν σαν ξένος, σαν ένας άγριος αλήτης και ήπλιζα να μην τα σκατώσω. Ακόμα κάνω πράγματα με τον δικό μου τρόπο, αλλά δεν έφυγα. Ακόμα αισθάνομαι ότι πάντα προσπαθώ να αποδείξω πως ανήκω εκεί.
PLAYBOY: Όταν πέθανε ο J.D. Salinger [συγγραφέας] ήταν σαφές πόσο μεγάλο εμπόδιο υπήρξε η πρώιμη επιτυχία του. Μετά το Pulp Fiction αισθανόσουν μια ανακούφιση όταν έκανες μια ταινία που πίστευες πως ήταν στο επίπεδο προηγούμενης δουλειάς σου?
TARANTINO: Όχι. Μου αρέσει οι άνθρωποι να είναι ενθουσιασμένοι και να σκέφτονται πως η καλύτερη δουλειά μου είναι μπροστά μου. Αυτό σημαίνει πως προσπαθείς να ξεπεράσεις τον εαυτό σου στον ένα βαθμό ή στον άλλον. Αυτό το παίρνω πολύ στα σοβαρά. Είναι υποκειμενικό, αλλά προσπαθείς να κάνεις μια μεγάλη, τολμηρή, σημαντική δουλειά που προχωράει το καλλιτεχνικό σου ταξίδι μπροστά. Δεν θα μπορούσα το σκεφτώ με άλλον τρόπο. Θέλω να υπάρχει προσμονή. Ήμουν πραγματικά πολύ υπερήφανος όταν διάβασα πως το Django Unchained είναι μια από τις πιο αναμενόμενες ταινίες αυτής της χρονιάς. Είναι ένα μαύρο γουέστερν. Από πού έρχεται αυτή η προσμονή? Φαντάζομαι πολλή από αυτή προέρχεται από εμένα. Και αυτό είναι “pretty fucking awesome”

Η συνέντευξη που παραχώρησε στον Howard Stern και την εκπομπή του.